این روزها در نمایشگاه مطبوعات در خدمتیم... مصلای تهران - از ساعت ۹ تا ۱۹

زلزله، حواسمان را جمع کرد؟!

پایه‌های صندلی چرخدار آنقدر بی‌هوا تکان‌خورد که فرصت اظهارنظر هم نداد، چه رسد به اینکه بایستیم یا خودمان را در زیر چهارچوب آهنی در تحریریه پناه بدهیم. فقط نگاه‌های متعجبمان به هم دوخته شد و پرسیدیم: «شما هم احساس کردید؟»

زلزله در کسری از ثانیه می‌آید و اگر هم چند ثانیه‌ای مهمانمان شود، آنقدر هول‌انگیز هست که قدرت هرکاری را از پاهای سستمان بگیرد. فقط باید آرامشمان را برای کمک به «آسیب‌دیدگان» و «آوارماندگان» حفظ کنیم.

 زلزله خفیف دیروز که چند دقیقه بعد از زنگ اخبار ساعت 14 احساس شد، زنگ خطر خوبی بود برای ما پایتخت‌نشین‌ها که چند سالی از آخرین باری که طعم گس زلزله را زیر پاهایمان احساس کرده بودیم، می‌گذشت. گوشهایمان تیز شد و آخرین اخبار را از سایت‌های خبری پیگیری کردیم. تلفن‌هایمان وصل بود و توانستیم با یک تماس کوتاه، از سلامتی خانواده‌هایمان مطلع شویم. اوضاع رو به راه بود و چند دقیقه بعد، همه چیز به شوخی و خنده گذشت. اما امان از آن لحظه‌ای که زلزله اصلی با قدرتی بیشتر از 5 ریشتر بیاید.

از خودمان بپرسیم که چقدر برای آن لحظه‌ای که هر لحظه امکان وقوعش وجود دارد، آماده‌ایم؟...

البته میثم خان درباره این طرح توضیحاتب داده اند که علاقمندان می توانند با مراجعه به دوئل اون رو مطالعه کنن! علی الحساب ناز قلم این دوست خوش ذوق ما...

چند ساعت بعد از دیدار مردم با آقا در چالوس به این شهر رسیدم. هنوز هم بوی ارادت مردم و باران پاییزی به مشام می رسید. پلاکاردها و عکسهای آقا که معلوم بود بیشترش مردمی است و به خوبی می شد بنرهای دولتی را به خاطر تصنعی بودنشان از آنها تمیز داد. همه از راننده تاکسی و رستوران دار و بقال و نانوا و امام جمعه و رییس پلیس از آمدن آقا خوشحال بودند و به چالوسی بودنشان افتخار می کردند. هم به ورزشگاه رفتم و هم به محوطه ای که آقا شب را در آنجا به صبح رسانده بود. هوای چالوس انگار این روزها حال و هوای دیگری داشت. پیش از این بارها و بارها به این شهر رفته بودم ولی هیچوقت نمی توانستم آنجا را برای استقرار چند روزه ام انتخاب کنم. به غیر از این بار که...

پی نوشت:

- یک بازنشسته از اهالی شهر به رحمت خدا رفته بود. جنازه در آمبولانس بود و مداح در ماشین جلویی با بلندگو می گفت که فلانی به رحمت خدا رفته . در راه گلزار یوسف رضا هر کسی از شهروندان و کسبه که صدا را می شنید، چند قدمی را پشت آمبولانس حرکت می کرد و فاتحه می داد. خانواده داغدار هم که همگی در ماشینهایشان در پشت جنازه بودند...

- فرمانده منطقه انتظامی چالوس بین نماز جمعه و نماز عصر آمد که گزارشی بدهد. گزارشش طولانی شد. تا بحال اینطوری اش را ندیده بودم. جمعیت هم به نسبت کم بود با اینکه راشدی امام جمعه فهمیده و با اطلاعات صحبت می کرد.

-رادیو دریا رستورانی دارد مشرف به دریا که غذاهایش را پیشنهاد می کنم. کمی گران است ولی ارزش دارد.غذای گل سرخ هم خوب است ولی نه به آن اندازه. خب قیمتش هم پایین تر است!

- کافی نت هایشان هم سرعت خوبی دارند. حتی در مشهد هم چنین سرعتی ندیده بودم...

و این را هم گذاشتم تا سه گانه تکمیل بشه. دمت گرم میثم حسنی!

استقبال دوستان از طرح های هنرمندانه دوست عزیزم میثم حسنی، باعث شد این طرح زیبا را هم از مجموعه طرح هایش برایتان انتخاب کنم. دست هنرمندش پر قدرت باد!

این طرح زیبا را دوست خوبم میثم محمد حسنی در وبلاگش گذاشته بود که لذت دیدنش را به شما هدیه می دهم...

چندی پیش با مهندس حسن بیادی، نايب رئيس شوراي شهر تهران گفتگویی کردم که تاریخچه شورای شهر تهران از دوره دوم تا امروز را به خوبی بیان می کرد و نظرات جالبی در مورد دکتر احمدی نژاد داشت. تیترش را هم گذاشتم: «انتخابهایمان درست بود»... بازگشت به انتخاب دکتر احمدی نژاد و قالیباف برای شهرداری تهران.

به اصرار برخی دوستان متن این گفتگو را در ادامه مطلب بخوانید.

ادامه مطلب

به بهانه بازدید از آسایشگاه جانبازان شهید بهشتی

همه آماده پرواز

نمی‌‌دانم «سیدمهدی موسوی»، را چه می‌شود که وقتی دوربین‌‌هایمان را می‌بیند، اینگونه جلو می‌آید و در مقابلمان گارد می‌گیرد: «بخشنامه داده‌اند که هرگونه عکسبرداری و تصویربرداری ممنوع است.» واقعاً حالا که در جیب هر شهروندی یک گوشی موبایل دوربین‌دار جاخوش کرده، این چه بخشنامه‌ای است. پس اعتبار کارت‌های خبرنگاری ما چه می‌شود؟ اگر وضعیت آسایشگاه مناسب است که عکس‌هایش باعث رو سفیدی می‌شود و اگر وضعیت اسف‌بار است که قلم‌ها، برششان بیشتر است. تازه وقتی جانباز شفعیی که روی تختش مشغول روزنامه‌خوانی است از ما می‌خواهد که عکس نگیریم، لنز همه موبایل‌ها بسته می‌شود. ما آمده‌ایم برای عیادت؛ آن هم به بهانه هفته دفاع مقدس. از جاهای دیگر هم آمده‌اند، سازمان انتقال خون را از آرم ماشین‌شان می‌شناسیم و بسیج راه‌آهن را از گفته خودشان. کل آسایشگاه راهرویی طولانی است که در دو سویش اتاق‌های انفرادی جانبازان 70 درصدی قرار گرفته که عمده‌شان ضایعات نخاعی دارند. جانباز کرمانشاهی تحویلمان می‌گیرد اما نگار خیلی حوصله ندارد. معلوم است که حتی یادآوری خاطرات گذشته هم برایش سخت است. گل و شیرینی‌اش را تقدیم می‌کنیم و خداحافظی... اما جانباز شفیعی که نقاش است و اهل مطالعه، چند دقیقه‌ای هم از مسؤولیت ما قلم به‌دستان می‌گوید. جالب اینکه قاب معرق بالای سرش هم به ما گوشزد می‌کند که:«بی‌خبران غمت، بی‌خبر از عالمند...»

در و دیوار برخی اتاق‌ها پر است از پوسترهای تبلیغاتی دکتر احمدی‌نژاد؛ و چقدر این مرد جا کرده است در دل این جماعت؛ اگرچه فرصتی نیست تا پای این صحبت‌ها را وسط بکشیم و مثلاً نظرشان را از سفر اخیر آقای رئیس جمهور به نیویورک جویا شویم.

چه زیبا دل بریده‌اند از دنیا این آسمانیان خاک‌نشین. انگار آماده آماده‌اند برای پرواز. کل وسائل اتاقشان یک تخت مواج است تا زخم بستر نگیرند و چند جلد کتاب و یک تلویزیون که تقریباً همه جا ردش پیداست. شاید می‌خواهند بگویند که همدم تنهایی‌شان همین جعبه جادویی است. اما نمی‌دانم چرا همه تلویزیون‌ها خاموش است. شاید منظورشان این است که این همدم، هیچ حرفی برای همدلی ندارد!

بالکن برخی اتاق‌ها به روی پارکی است در آن سوی خیابان و نمایی از مردان و زنانی که یکی یکی می‌آیند و می‌روند. بچه‌ریزه‌هایی که بالا و پایین می‌پرند و چه می‌کنند با دل اویی که 20 سال، پاهای لمسش را روی ویلچر به این سو و آن سو برده است. شاید گنجشککان غمگین چنار روبه‌رو، درددل‌های او را با خدا در دل شب بشنوند و همکلامش شوند.

راستی دنیای مکاره امروز فرصتی برای سر زدن به آسایشگاه‌های جانبازان برای من و تو باقی گذاشته است؟!...

دیروز در ساختمان مرکزی مترو با مهندس محسن هاشمی ۲ ساعت همکلام بودم و گفتگویی مفصل درباره مشکلات مالی مترو و اختلافات با دولت گرفتم که به زودی منتشر میشه ولی این دیدار چندتا حاشیه جالب هم داشت...

۱- روی مانیتور مهندس سایت رجانیوز باز بود و من وقتی وارد اتاق شدم که داشت سایت های خبری رو چک می کرد.

۲- اتاق آقای رییس متروی تهران خیلی ساده تر از اونی بود که بتونید فکر کنید. میز و صندلی های ساده با کتابخانه ای در پشت سر و چند عکس صنعتی و پانوراما از ایستگاه مترو. قابی از تصویر امام و آقا و  چند نمودار و طرح کاری.

۳- پذیرایی فقط یک فنجان چای بود. داخل قندان جلوی مهندس هم مقداری کشمش و انجیر خشک شده!

۴- مهندس هاشمی سعی می کرد کاملا با سند صحبت کند و هر جا که لازم می شد به مسئول دفترش زنگ می زد و می گفت که اسنادش را بیاورند. یک کپی هم به من می دادند. طبق معمول روی میزش پر بود از نامه ها و اسناد.

۵- محسن هاشمی خیلی گرم و صمیمی بود و اونجاهایی که امکانش بود می خندید و مزاح می کرد. لحنش هم کاملا خودمونی و غیر رسمی بود. بعد از گفگتو هم تا دم در اومد. با اصرار راضی ش کردم که دیگه نیاد. ب هبچه های روابط عمومی هم سژرد که امکان یه بازدید مفصل از مترو رو برامون فراهم کنن.